Het is dinsdagmiddag 16:30 uur en ik rond de dag af bij een klant in het noorden van het land. Buiten is het grauw en ik zie de bladeren dansen in de wind. Ik hoor getik tegen de ramen, het is voor de derde keer vandaag aan het regenen. Na zo'n werkdag ben ik voldaan, maar gaar. Het liefst was ik de auto ingestapt, naar huis gereden en binnen gebleven. Lekker warm en droog. Maar de tweede training van vandaag staat op het schema: een training op de atletiekbaan in Rotterdam. Ook al heb ik allesbehalve zin, toch ga ik. 
 
Als ik mijn gevoel had gevolgd, dan was ik niet gaan trainen. Op zo'n moment heb ik geen greintje motivatie en vraag ik mezelf herhaaldelijk af waarom ik hier ook alweer aan ben begonnen. En met enige regelmaat geef ik ook toe aan die gedachten. Laatst nog: een vrijdagmiddag waarop het me zo tegenstond dat het idee om te gaan trainen al té zwaar voelde en ik dacht: stik erin. 

Maar de meeste dagen helpt discipline mij om toch die keuze te maken voor mijn doel, en dat heeft weinig met wilskracht te maken. Discipline zit bij mij in mijn schema, in een kalender aan de muur en in mensen die op me staan te wachten. In mijn visgraat van vorige week staat deze tak er ook, en die heb ik toen bewust laten liggen. Vandaag haal ik hem op. En daar helpt Lean mij bij. Hoe? 

Een doel dat ver weg ligt, en tussendoelen die dichtbij staan ‍

Die 2 uur en 40 minuten in Valencia is mijn stip op de horizon: ambitieus genoeg dat ik er een beetje bang van word en haalbaar genoeg dat ik ervoor ga werken. Zo stellen we bij Lean ook doelen. Alleen krijgt zo'n stip mij op een natte dinsdagmiddag de auto niet uit, daar ligt hij te ver voor weg. Dat doen de momenten onderweg waarop ik kan zien of het werkt. Aanstaande zondag heb ik er zo één: dan loop ik de eerste editie van de marathon van Den Haag, vijf weken voor Valencia. Voor mij is dat een experiment met één vraag: waar ligt mijn verzuring nu? Uit mijn nulmeting bleek dat het bij mijn marathons van 2024 en 2025 rond 34-36 kilometer begon. Zondag loop ik dat tempo en weet ik of het is opgeschoven.  

Standaard werken en eigenaarschap: mijn trainingsschema 

Eigenlijk doe ik hetzelfde als wat wij bij bedrijven en organisaties doen: samen een standaard manier van werken bouwen, zodat je stap voor stap naar je doel toewerkt in plaats van achter de waan van de dag en het continu brandjes blussen aan te lopen. 

Mijn trainingsschema is daar een belangrijk onderdeel van. Samen met mijn trainer bepalen we op hoofdlijnen hoe het eruit gaat zien, oftewel het plan om naar dat doel toe te werken. Dat doen we samen, want als ik alleen maar opgedragen krijg 'doe dit, doe dat', voel ik geen eigenaarschap. Nu zijn mijn kennis en ervaring onderdeel van het plan en voel ik mij verantwoordelijk om de trainingen ook echt uit te voeren. 

Regelmaat en voorspelbaarheid 

Er zit ook een ritme en een structuur in het schema, die zorgen voor regelmaat en de juiste belasting. Mura is onregelmatigheid, muri is overbelasting, en allebei wil ik in deze voorbereiding zoveel mogelijk vermijden. 

Hoe dat eruit ziet: de dinsdagavondtraining waar ik mee begon is mijn wekelijkse snelheidstraining op de atletiekbaan. Donderdag doe ik langere tempo's, in het weekend de lange duurlopen en tussendoor vooral rustige duurlopen. 

Het grove schema staat, maar we werken in cycli van ongeveer twee weken waarin de trainingen in detail worden opgeschreven. Zo kunnen we inspelen op hoe het daadwerkelijk gaat, achteraf evalueren en waar nodig bijsturen. Zie het als de dag- en weekstarts en de vaste overleggen in je werk. 

En zo'n schema zorgt ervoor dat ik niet iedere dag opnieuw hoef na te denken: wat ga ik vandaag eens doen? Dat wordt al snel willekeur, en dan is het makkelijker om niet te gaan als ik geen zin heb. Nu weet ik wat ik die dag te doen heb. 

Visualiseren 

Wat mij ook helpt is het visueel maken. Mijn schema staat in een app waarin ik achteraf invul hoe het ging. En zelf heb ik een kalender gemaakt waarop ik iedere dag de vorige dag afvink. Die dag, die stap, die heb ik weer gezet. Een klein succes op de lange weg naar mijn doel. 

‍

Mijn schema en afgeronde trainingen van afgelopen week, met de evaluatie erachter in smileys en cijfer van 1 tot 10 hoe zwaar de training voelde. 

In het werk is dat niet anders: een doel op een whiteboard, daaronder de informatie die je nodig hebt om te sturen, en samen bijhouden hoe het gaat. In één oogopslag zie je waar je staat. 

(Kleine) successen vieren 

Niet mijn sterkste kant, maar iets wat ik door Lean wél bewuster doe: vier je successen. Het is menseigen om vooral te kijken naar hoe ver je nog moet, of naar water in het werk nog niet goed gaat. Sta ook eens stil bij wat er wél goed gaat. Dan is een saucijzenbroodje geen slecht idee. 

Afgelopen zaterdag deed ik een zware training, met veel wind waar ik een hekel aan heb. Ruim 29 kilometer op afwisselende tempoblokken op ongeveer het beoogde marathontempo van 3 minuut 47 per kilometer. Vaak lukt het mij dan niet om de beoogde tempo's te lopen. Dit keer wel, en daar ben ik trots op. 

Zelf én samen 

Net als in het werk is hardlopen in de basis individueel. Als ik niks doe, haal ik mijn doel niet. Maar ik train lang niet altijd alleen, en dat scheelt me juist op de dagen dat ik geen zin heb. Mijn hardloopgenoten staan op me te wachten. Daarnaast leer je van elkaar, kun je je hart luchten als het even tegenzit en is het gewoon leuker. 

De hulpmiddelen vormen samen mijn systeem, mijn discipline 

Door dit soort hulpmiddelen in te bouwen creëer ik een systeem, en maak ik het mezelf makkelijker om iedere dag weer voor mijn doel te gaan. Juist als ik de motivatie even niet heb. Het lukt niet altijd en het is ook geen garantie voor succes, maar het zorgt er wel voor dat gebrek aan zin niet de reden wordt waarom ik mijn doel niet haal. 

Volgende week neem ik je mee in de tegenmaatregelen uit mijn A3, en in hoe het zondag in Den Haag is gegaan. 

Welke afspraak met jezelf zeg jij als laatste af? 

/ Saskia 

‍